Ana Hikaye

Human Labs, kanser, Alzheimer, Parkinson, ALS vb. hastalıkların tedavileri için kurulmuş bir organizasyondur. Her kuruluşun şeytani bir yanı vardır ve Human Labs hakkında sanılan gerçekler, "şeytani" kelimesinin yanında hiçbir şeydir. HL'nin (Human Labs) zorlu hastalıkların tedavisi adı altında biyolojik silah ürettiği iddiası devletin gündeminin ilk sırasına oturdu. Gazi veya eski askerlerin sahalara geri dönmesi, canlı virüs taşıyıcılarının oluşturulması ve kiralık askerlerin acı eşiklerinin kaldırılması... Bunlar, Human Labs hakkında istihbarat birimlerine ulaşan sayısız iddiadan yalnızca birkaçıydı. Ne kadarının gerçekten hayata geçirildiği ise hiçbir zaman kesin olarak doğrulanamamıştı.

10 Temmuz 2026, güneşli bir gündü. Adı bilinmeyen bir doktor, her zamanki gibi HL'deki mesaisine gidiyordu. Laboratuvarının kapısını açtı ve son geliştirdikleri virüs olan AZ-06 (Aeternum Zelus) üzerinde son incelemelerini yapıyordu. Tüm ön testler ve laboratuvar analizleri tamamlanmıştı; artık virüs insanlı deney aşamasına hazırdı. Deney sahası, kiralık askerler üzerinde uygulanacak virüs için hazırlanmıştı. HL için büyük bir gündü çünkü AZ-06'nın, bugüne kadar geliştirdikleri tüm biyolojik silahlar arasında en tehlikelisi olacağı öngörülüyordu.

Deney aşamasına gelindiğinde bir şeylerin yolunda gitmediği hissediliyordu. Kiralık askerler silahlıydı ve kimse konuşmuyordu. Herkes, HL'nin CEO'su ve kurucusu olan Victor Hale'i bekliyordu. Victor Hale tamamen farklı bir hikâyeydi, ancak onun da bugün için bambaşka planları vardı.

Deney için getirilen kiralık askerler doktorlara gereksiz sorular soruyor, sanki deneyi kasıtlı olarak oyalıyorlardı. Yaklaşık otuz dakikanın ardından güvenlik görevlileri kiralık askerleri sakinleştirmek için yanlarına vardığında büyük bir arbede koptu. Deney aslında bir Truva Atı'ydı ve HL bu atı yutmuştu. Deney sahasının içi düzinelerce askerle dolmaya başladı. Askerler kaçmaya çalışan doktorları ve personeli kontrol altına almaya çalışırken, güvenlik görevlileriyle askerler arasında çatışma başladı. Çıkan çatışma sırasında AZ-06 örneklerinin bulunduğu deney tüplerinden bazıları parçalandı. Tüplerin içindeki numuneler deney sahasına yayıldı. Çatışmanın yarattığı kaos içerisinde tüplerin parçalanmasının üzerinde kimse durmadı. Virüsün etkisini kısa sürede göstermesi beklendiğinden, çatışmanın ardından herhangi bir belirti göstermeyen personelin enfekte olabileceği ihtimali göz ardı edildi. 10 Temmuz 2026 günü, Human Labs'in sonu oldu.

Operasyona katılanlar ve tutuklanan tüm Human Labs çalışanları sağlık kontrolünden geçirildi. Yapılan kontrollerde kimsede kayda değer bir anomali gözlemlenmedi. Virüs bir yalan mıydı? Victor Hale'in attığı başka bir kazık mıydı? Kimse bu dosyayı daha fazla uzatmadı.

Kısmen başarılı geçen operasyon kamuoyuna duyurulduğunda, Human Labs'ın gerçek faaliyetlerinin ortaya çıkması halkı dehşete düşürdü. Human Labs'a ait ülke genelindeki tesisler ve bağlı kuruluşlar kapatıldı. Şirketin yürüttüğü projeler durduruldu ve geriye kalan araştırma materyallerine yetkililer tarafından el konuldu.

Toplum, Human Labs gibi bir kurumdan kurtulmuş olmaktan memnundu. İnsanlar artık kendi çatıları altında biyolojik silah çalışmalarının yürütülmediğini düşünüyordu. En azından herkes öyle sanıyordu. Kimsenin henüz sormadığı bir soru ise birkaç ay sonra sorulmaya başlanacaktı:

Her hikâye bu kadar iyi bir sonla mı biterdi?

Human Labs operasyonundan birkaç ay sonra ilk çığlıklar şehir hapishanesinden gelmeye başladı. Tutuklanmış HL çalışanları, bilinmeyen bir sebepten dolayı koğuşta etraflarındaki insanlara saldırmaya başladılar. Yetkililer bu olayı kamuoyuna duyurmadan üzerini örtmeye çalıştı. Hapishane kısa süre içerisinde bir gözlem üssüne dönüştürüldü.

Hapishanede yapılan çalışmalarda AZ-06 virüsünün deney sahasında hava yoluyla bulaştığı, ancak kuluçka dönemi nedeniyle daha önce tespit edilemediği ortaya çıktı. İnsan vücudunda mutasyona uğrayan virüs, kısa sürede neredeyse tüm hapishaneye yayıldı ve artık insan bile denilemeyecek, tepkileri ve hareketleri öngörülemeyen bir topluluk oluşturdu. Bu kişiler, aşırı saldırgan tavırları nedeniyle neredeyse kontrol altına alınamaz hâle gelmişti. Hapishanede yaşanan olaylar devam ederken yetkililer, operasyona katılan isimleri teker teker toplayarak olay büyümeden üzerini kapatmaya çalıştı ama virüs buna izin vermedi.

Topluma kıyametin ilk alametini gösterecek isim ise operasyona katılan eski askerlerden Elias Morgan olacaktı. Hapishane olaylarının patlak verdiği günlerde şehir merkezinde bulunan Elias Morgan artık bünyesindeki virüse karşı koyamadı. Önce kendini halsiz hissetti. Vücudu ağırlaşıyor, görüşü giderek bulanıklaşıyordu. Etrafındaki sesler birbirine karışırken yürümekte bile güçlük çekmeye başladı. Birkaç dakika içerisinde bilinci gidip geliyor, çevresindeki insanları ayırt etmekte zorlanıyordu. Artık vücudunun kontrolü tamamen kendisinde değildi. Hatırladığı son şey, karşı kaldırımdan kendisine doğru yürüyen genç bir kadındı.

İlk kurbanı, 28 yaşındaki Camila Sofia Martinez oldu. Camila, karşısında sendeleyerek kendisine doğru gelen adamı gördüğünde bir an duraksadı. Elias'ın yardıma ihtiyacı olduğunu düşünerek ona yaklaştı, ancak genç kadın daha tepki veremeden Elias üzerine atıldı ve onu boynundan ısırdı. Çevredeki insanlar ilk başta ne olduğunu anlamadı. Bazıları Camila'ya yardım etmek için yaklaşırken, bazıları korkuyla bölgeden uzaklaşmaya çalıştı. Elias ise artık karşısına çıkan herkese saldırıyor, onu durdurmaya çalışanlara dahi kontrolsüzce yöneliyordu. Kısa süre içerisinde şehir merkezindeki panik büyüdü ve Elias toplam beş kişiyi katletti. Yetkililer olay yerine varana kadar acil durum hatlarına peş peşe ihbarlar gelmeye devam etti.

Güvenlik ekipleri şehir merkezinde Elias Morgan'ı bulup etkisiz hâle getirmeyi başardı, ancak olay yalnızca Elias Morgan ve çevresiyle sınırlı değildi. Aynı saatlerde şehrin farklı noktalarından benzer saldırı ihbarları gelmeye başlamıştı. Kuluçka dönemindeki diğer taşıyıcılar da birer birer virüse yenik düşüyordu. Artık karşılarında tek bir vaka değil, giderek büyüyen bir enfekte topluluğu vardı. Bölgelere çok sayıda güvenlik ve sağlık ekibi sevk edildi, çevredeki insanlar hızla tahliye edilmeye başlandı.

Halk yaşananları anlamıyor, türlü türlü komplo teorileri üretiyordu. Çoğu kişi bunun bir savaşın başlangıcı olabileceğini ya da büyük bir terör saldırısı olduğunu düşünüyordu. Hükûmet ise hapishanede yaşanan olayların üzerini örtmeyi başarmış olsa da şehirde peş peşe yaşanan krizler karşısında güven kaybetmeye başladı. Yapılan açıklamalar birbiriyle çelişiyor, verilen vaatler halkı sakinleştirmeye yetmiyordu. Son çare olarak şehir genelinde bir karantina süreci başlatıldı. Sokağa çıkma yasakları insanların kafasını daha da karıştırdı. Devlet bile neyle karşı karşıya olduğunu tam olarak bilmiyordu.

Los Santos, karantina süreci boyunca sessizliğe değil, acı dolu çığlıklara ev sahipliği yaptı.

Karantina kelimesi insanlar için o kadar da yabancı değildi. Tarihte birçok kez böyle dönemlerden geçilmişti. Hele yakın geçmişte patlak veren COVID-19 bile çoktan unutulmuştu. Ama bilirsiniz, insanlar kaostan beslenmeye bayılır. O zaman biz de kıyamet senaryomuza devam edelim.

Los Santos'ta patlak veren olayın ardından şehrin tüm giriş ve çıkışları kapatıldı. Hapishanedeki olaylarda olduğu gibi, hükûmet burada da gerçeğin üzerini örtmeye çalıştı. Şehirdeki eski asker Elias Morgan'ın cinnet geçirdiği, akıl sağlığının yerinde olmadığı ve psikolojik bir hastalığının bulunduğu yönündeki açıklamalar kamuoyuna duyuruldu. Devletin halkı kandırması aslında tarih boyunca bu tür karantina ve hastalık dönemlerinde tekrar eden bir durumdu.

Karantinanın ilk günlerinde insanlar hâlâ bunun geçici olduğuna inanıyordu. Market rafları boşalmaya, benzin istasyonlarında uzun kuyruklar oluşmaya başladı. Şehrin belirli noktalarına askerî kontrol noktaları kurulurken bazı mahallelerde insanlar evlerinden çıkmamaları konusunda uyarılıyordu. Televizyonlarda durumun kontrol altında olduğu söyleniyor, pencerelerin birkaç metre ötesinde ise bunun tam tersi yaşanıyordu.

Ne yazık ki bu sefer olayların çok farklı olduğunu bir çocuk bile anlayabilirdi. Devletin yaptığı asparagas haberler herkesin kafasında bir soru işareti doğurdu; çünkü sokakta birisi katliam yaptıysa ve şehirde bir karantina hâli başladıysa, bunun halk için en mantıklı açıklaması bir terör eylemi ya da darbeydi.

Los Santos'un kendi bacağına sıktığı kurşunun etkileri hızla çevre şehirlere ve San Andreas'ın geri kalanına yayılmaya başlamıştı. Bu bölgelerde yaşayan birçok insan ya taşınıyor ya da kendince önlemler alıyordu. Halkı zapt etmek çok zordu çünkü günün sonunda askerî birliklerin uğraştığı kişiler yine halktı. En azından bir zamanlar insan olan enfektelerdi. Hapishane belki korunaklı ve kapalı bir alan olabilirdi, ama ara sokaklarda veya meydanlarda dolaşan enfekteleri durduramazdınız. Sokağa çıkma yasağını çiğneyen ve başkaldırmak isteyen herkes, kendi sonunu ara sokaklardan gelen çığlık sesleriyle buluyordu.

Günler geçtikçe güvenlik güçlerinin kontrol altında tutabildiği bölgeler azalmaya başladı. Kurulan bazı barikatlar birer birer düşüyor, yardım çağrılarına verilen cevaplar giderek gecikiyordu. Hastaneler yaralılarla dolarken şehrin bazı bölgelerine ambulanslar bile gönderilemiyordu. Karantina Los Santos'u içerideki tehlikeden korumaya yetmiyor, tehlikenin şehirden dışarı çıkmasını engellemek ise her geçen gün daha da zorlaşıyordu.

Pencerenin köşesinden baktığında çöküşün geldiğini anlamadıysan, bu senin ahmaklığındı.

Kasım 2026'nın sonlarına gelindiğinde, karantina protokolünde işler pek iyi gitmiyordu. Sokaklarda her gün daha fazla enfekte görülmeye başlandı. Birçok askerî birlik ve kaynak San Andreas için seferber edildi. Yetkililer gerçekten de durumu kontrol altına almaya çalıştı, ancak bunların hiçbiri yeterli olmadı. Belki de tek çare San Andreas'ı yeryüzünden silmekti.

Salgının diğer eyaletlere sıçramasını önlemek için San Andreas'ın dış dünyayla bağlantısı büyük ölçüde kesildi. Eyaletler arası otoyollar trafiğe kapatıldı, ana çıkış noktaları askerî kontrol altına alındı. San Andreas artık insanların istediği gibi girip çıkabildiği bir yer değildi. Eyaletin farklı noktalarında kurulan kontrol noktalarında görülen asker ve görevli sayısı da günler geçtikçe azalmaya başladı. Bunun sebebini kimse bilmiyordu. Halk arasında askerlerin de enfekte olduğu, bazı birliklerin tamamen yok olduğu ve hatta hükûmetin eyalette yaşananları artık kontrol edemediği yönünde söylentiler dolaşıyordu.

Askerler gibi eyaletin kaynakları da yavaş yavaş kaybolmaya başladı. İlk elektrik kesintileri birkaç saat sürdü. Ardından bazı bölgelere günlerce elektrik verilememeye başlandı. Telefon hatları ve internet bağlantısı giderek düzensizleşiyor, bazı bölgelerde tamamen kesiliyordu. Benzin istasyonlarında yakıt tükeniyor, marketlere yeni ürün gelmiyor ve temiz suya ulaşmak her geçen gün zorlaşıyordu. Bir mahallede hâlâ ışıklar yanarken birkaç sokak ötede geceleri tek bir ışık bile görülmüyordu.

Hastaneler ve kurulan toplanma kampları bile artık eskisi kadar güvenli değildi. Hastaneler kapasitelerinin çok üzerinde çalışıyor, toplanma noktalarında yeni enfekte vakaları görülüyordu. Virüsün kuluçka dönemi ise işleri daha da zorlaştırıyordu. Hiçbir belirti göstermeyen bir insanın saatler sonra enfekte olması, yüzlerce kişinin bulunduğu güvenli bir alanı birkaç dakika içerisinde yeni bir felaketin merkezine çevirebilirdi. San Andreas'tan çıkarılan tek bir taşıyıcının bile aynı hikâyeyi başka bir eyalette başlatma ihtimali vardı.

Buna rağmen San Andreas'ta kalan insanlar için son bir tahliye girişimi başlatıldı. Radyo ve televizyonlardan acil durum yayınları yapıldı. Hayatta kalan sivillerden belirlenen tahliye noktalarına ulaşmaları istendi. Ancak haftalardır giderek kötüleşen elektrik kesintileri, çalışmayan telefon hatları ve kesintiye uğrayan yayın frekansları yüzünden bu çağrı eyaletin tamamına ulaşamadı. San Andreas'ta binlerce insan, son tahliyenin başladığından bile habersizdi.

Çağrıyı alabilenler ise aynı anda tahliye noktalarına ulaşmaya çalıştı. Yollar terk edilmiş araçlarla doluyor, aileler kalabalıkların içerisinde birbirlerini kaybediyordu. Bazıları geride kalan yakınlarını bulabilmek için tahliye araçlarına binmeyi reddediyor, bazıları ise hükûmetin oluşturduğu toplanma noktalarına gitmeye bile güvenmiyordu. Tahliye noktalarına ulaşabilen siviller sağlık kontrollerinden geçiriliyor, enfekte olabileceğinden şüphelenilen kişiler diğerlerinden ayrılıyordu. Kontrolleri tamamlananlar otobüsler, ambulanslar ve askerî araçlarla San Andreas dışındaki güvenli bölgelere taşınıyordu.

Üstelik tahliye noktaları da dokunulmaz değildi. Bazı noktalarda yeni enfekte vakalarının ortaya çıkmasıyla tahliye sekteye uğradı. Güvenli kabul edilen güzergâhlar birer birer kaybediliyor, askerî birliklerin ulaşabildiği bölgeler giderek azalıyordu. Tahliye için ayrılan zaman tükenirken eyalette kalan insanlara ulaşmak artık neredeyse imkânsızdı.

Belirlenen sürenin sonunda tahliye operasyonu sona erdi. Son tahliye araçları San Andreas'tan ayrıldıktan sonra eyaletler arası otoyollar, tüneller ve ana çıkış güzergâhları tamamen kapatıldı. Eyalet içinde kalan birliklerin büyük bir kısmı geri çekilirken San Andreas'ın sınırlarındaki askerî kontrol devam etti. Artık amaç yalnızca içerideki insanları kontrol etmek değildi. Virüsün San Andreas sınırlarının ötesine geçmesine de izin verilemezdi. San Andreas artık yalnızca karantina altında değildi. Dış dünyadan tamamen izole edilmişti.

Tüm ülkeye, San Andreas'ta yaşayan herkesin kurtarıldığı ve diğer eyaletlerde oluşturulan güvenli bölgelere gönderildiği açıklandı. Kriz, onlara göre şimdilik kontrol altına alınmıştı. Ama eyaletin içinde hâlâ insanlar vardı. Bazıları tahliye çağrısını hiçbir zaman duymamıştı. Bazıları tahliye noktalarına ulaşamamıştı. Bazıları ailesini geride bırakmayı reddetmişti. Bazılarıysa devletin söylediklerine hiçbir zaman güvenmemişti.

Kimilerine göre San Andreas halkı kaderine terk edildi, kimilerine göre ise kurtarılabilecek herkes kurtarıldı.

Şu ana kadar herkesin dramayı sevdiği konusunda hemfikir olduğumuzu düşünüyorum. Pekâlâ, takvimler artık 2036'yı gösteriyor. Tabii hâlâ takvim tutan birileri kaldıysa. Son bilinenlerin üzerinden yaklaşık on yıl geçti. Ne mi oldu? Birçok ölü insan ve enfekte, patlamalar, sivil oluşumların çöküşü, çeteler ve tonla parçalanan kafatası. Kısacası San Andreas için pek de huzurlu bir on yıl değildi.

Eyalet dış dünyadan koparıldıktan sonra içeride kalan insanlar kendi başlarının çaresine bakmak zorunda kaldı. İlk yıllarda kurulan birçok sivil oluşum ya dağıldı ya da tamamen ortadan kalktı. İnsanlar hayatta kalabilmek için gruplar oluşturdu, bölgeler sahiplendi ve ellerinde kalan kaynaklar için birbirleriyle mücadele etti. Zaman geçtikçe eski San Andreas'tan geriye yalnızca terk edilmiş binalar, kullanılmayan yollar ve geçmişte burada başka bir hayatın yaşandığını hatırlatan kalıntılar kaldı.

San Andreas'ın veya bir zamanlar San Andreas olan yerin dış dünyayla hâlâ bilinen bir irtibatı bulunmuyor. Dış dünyanın içeride neler yaşandığını bilip bilmediği, hatta San Andreas'ı nasıl gördüğü tamamen muamma. Belki hâlâ karantina bölgesi olarak görülüyor, belki de çoktan unutuldu. İçeride yaşayanların bunu öğrenebileceği pek bir yol kalmadı.

Aradan geçen on yılda insanların güvenebileceği yerlerin sayısı da giderek azaldı. Bugün içeride birçok insanın güvendiği tek yer Zaha; burada ticaret yapabilir, Medic tarafından tedavi görebilir ve Protector birliğinin sağlamaya çalıştığı güvenlikten faydalanabilirsiniz. Bazıları için bir yuva, bazıları için hayatta kalmanın tek yolu. Bazıları içinse yalnızca bedava sağlık kontrolü ve biraz bilgi. Ama Zaha'nın duvarlarının dışında dünya değişmeye devam ediyor. Enfekteler hâlâ sokaklarda, insanların kurduğu gruplar hâlâ birbirleriyle mücadele ediyor ve eski dünyanın bıraktığı düzen her geçen yıl biraz daha siliniyor.

Belki dışarıdaki insanlar için San Andreas'ın hikâyesi on yıl önce sona ermişti, ama içeride hayatta kalanlar için kabus hiçbir zaman bitmedi. Dış dünyayla iletişiminiz de, vergilerinizle hayatınızı iyileştiriyormuş gibi gösteren bir devlet de yok artık. Hayatta kalan halkın ağzından ise farklı şeyler söyleniyor. İsterseniz buna yeni bir dönem, San Andreas'ın yeni ismi veya hikâyenin adı diyebilirsiniz.

Sezon 1 bu dönemde, 2036'da geçti ve Zaha'nın yıkılmasıyla sona erdi. Zaha'nın sonunu ve 2037'de başlayan yeni dönemi Sezon 1 ve Sezon 2 sayfaları anlatıyor.

Kıyamet senaryomuza hoş geldiniz.

Burası After-Z.