Ana Hikâye

Bir rivayete göre bu hikâye hem bir başlangıç hem de bir son. Human Labs; kanser, Alzheimer, Parkinson, ALS vb. hastalıkların tedavileri için kurulmuş bir organizasyondur. Her kuruluşun şeytani bir yanı vardır ve Human Labs hakkında sanılan gerçekler, “şeytani” kelimesinin yanında hiçbir şeydir.

HL (Human Labs), zorlu hastalıkların tedavisi adı altında biyolojik silahlar üretmektedir. Gazi veya eski askerlerin sahalara geri dönmesi, canlı virüs taşıyıcıları ve kiralık askerlerin acı eşiklerinin kaldırılması… Bunlar, yaptıklarının istihbaratta yankı uyandıran projelerinden yalnızca birkaçıdır.

10 Temmuz 2026, güneşli bir gündü. Adı bilinmeyen bir doktor, her zamanki gibi HL’deki mesaisine gidiyordu. Laboratuvarının kapısını açtı ve son geliştirdikleri virüs olan AZ-06 (Aeternum Zelus) üzerinde son deneylerini yapıyordu. Tüm tetkikler tamamlandı; artık virüs deney aşaması için hazırdı.

Test sahası, kiralık askerler üzerinde uygulanacak virüs için hazırlanmıştı. HL için büyük bir gündü çünkü test edilecek AZ-06, şu ana kadar ürettikleri tüm biyolojik silahlar arasında en tehlikeli olanıydı. Test aşamasına gelindiğinde ortamın havasında yolunda gitmeyen bir şeyler olduğu hissediliyordu. Kiralık askerler silahlıydı ve kimse konuşmuyordu. Herkes, HL’nin CEO’su ve kurucusu olan Victor Hale’i bekliyordu. Victor Hale tamamen farklı bir hikâyeydi, ancak onun da bugün için farklı planları vardı.

Kiralık askerler doktorlara gereksiz sorular soruyor, sanki testi kasıtlı olarak oyalıyorlardı. Yaklaşık otuz dakikanın ardından güvenlik görevlileri kiralık askerleri sakinleştirmek için yanlarına vardığında büyük bir arbede koptu. Test aslında bir Truva Atı’ydı ve HL bu atı yutmuştu. Test sahasının içi düzinelerce askerle dolmaya başladı. Çıkan çatışma sırasında deney tüpleri yere düştü ve tüm ortam AZ-06 ile doldu. Kimse bunun farkında değildi çünkü virüsün anında etki edeceği öngörülüyordu.

10 Temmuz 2026 günü, Human Labs’in sonu oldu. Operasyona katılan herkes ve tutuklanan tüm çalışanlar sağlık kontrolünden geçirildi. Virüs bir yalan mıydı? Victor Hale’in attığı başka bir kazık mıydı? Kimse bu dosyayı uzatmadı. Herkes, toplumdan temizlenen bu kurum için mutluydu. Ordu sağlıklıydı ve insanlar artık biyolojik tehditlerin kendi çatıları altında birtakım çalışmalar yürütmediğini düşünüyordu.

Kimsenin şüphe etmediği bir soru ise birkaç ay sonra sorulmaya başlanacaktı.

Aylar sonra ilk çığlıklar şehir hapishanesinden gelmeye başladı. Tutuklanmış HL çalışanları, nedeni bilinmeyen bir sebepten dolayı koğuşta etraflarındaki insanlara saldırmaya başladılar. Yetkililer bu olayı kamuoyuna duyurmadan üzerini örtmeye çalıştı. Hapishane kısa sürede bir gözlem üssüne dönüştürüldü ve artık tüm sorunun Human Labs’e yapılan operasyonla ilişkili olduğu anlaşıldı.

Virüsün hava yoluyla bulaştığı ve operasyona katılan herkesin vücudunda bir kuluçka dönemi başlattığı ortaya çıktı. İnsan vücudunda mutasyona uğrayan virüs, kısa sürede tüm hapishaneye yayıldı ve artık insan bile denilemeyecek, bilinçlerini tamamen kaybetmiş bir topluluk oluşturdu. Bu kişiler aşırı saldırgan tavırları nedeniyle kontrol altına alınmaları neredeyse imkânsız hâle gelmişti.

Hapishane olaylarıyla birlikte yetkililerin dikkatini çeken bir diğer isim ise operasyona katılan eski askerlerden Elias Morgan oldu. Olayların patlak verdiği günlerde sokakta yürüyen Elias Morgan artık bünyesindeki virüse karşı koyamadı. İlk kurbanı, 28 yaşındaki Emily Parker oldu. Genç kadını boynundan ısırdıktan sonra sokaklarda terör estirmeye devam etti.

Güvenlik ekipleri Elias Morgan’ı etkisiz hâle getirmeyi başardı, ancak olay yerine ulaştıklarında artık karşılarında büyük bir enfekte topluluğu vardı. Bölgeye çok sayıda güvenlik ve sağlık ekibi sevk edildi, çevre hızla tahliye edilmeye başlandı. Halk yaşananları anlamıyor, türlü türlü komplo teorileri üretiyordu. Çoğu kişi bunun bir savaşın başlangıcı ya da büyük bir terör saldırısı olduğunu düşünüyordu.

Hükûmet ise artık üzerini örtemediği hapishane olaylarının ardından peş peşe yaşanan vakalar karşısında güven kaybetmeye başladı. Yapılan açıklamalar birbiriyle çelişiyor, verilen vaatler halkı sakinleştirmeye yetmiyordu. Son çare olarak şehir genelinde bir karantina süreci başlatıldı. Sokağa çıkma yasakları insanların kafasını daha da karıştırdı. Devlet bile neyle karşı karşıya olduğunu tam olarak bilmiyordu.

Bu kelime insanlar için o kadar da yabancı değildi. Tarihte birçok kez böyle dönemlerden geçilmişti. Hele yakın geçmişte patlak veren COVID-19 bile çoktan unutulmuştu. Ama bilirsiniz, insanlar kaostan beslenmeye bayılır. O zaman biz de kıyamet senaryomuza devam edelim.

Los Santos’ta patlak veren olayın ardından şehre tüm giriş ve çıkışlar kapatıldı. Hapishanede yapılan örtbas olayında olduğu gibi, şehirdeki eski asker Elias Morgan’ın cinnet geçirdiği, akıl sağlığının yerinde olmadığı ve psikolojik bir hastalığının bulunduğu yönündeki açıklamalar kamuoyuna duyuruldu. Devletin halkı kandırması aslında tarih boyunca, bu tür karantina ve hastalık dönemlerinde her zaman tekrar etmiştir.

Ne yazık ki bu sefer olayların çok farklı olduğunu bir çocuk bile anlayabilirdi. Devletin yaptığı asparagas haberler herkesin kafasında bir soru işareti doğurdu; çünkü sokakta birisi katliam yaptıysa ve şehirde bir karantina hâli başladıysa, bunun halk için en mantıklı açıklaması bir terör eylemi ya da darbeydi.

Los Santos’un kendi bacağına sıktığı bu kurşunun zehri, hızlı bir şekilde çevre illere ve eyaletlere çoktan yayılmıştı. Bu eyaletlerden birçok insan ya taşınıyor ya da kendince önlemler alıyordu. Halkı zapt etmek çok zordu çünkü günün sonunda askerî birliklerin uğraştığı kişiler yine halktı. En azından bir zamanlar insan olan enfektelerdi.

Hapishane belki korunaklı ve kapalı bir alan olabilirdi, ama ara sokaklarda veya meydanlarda dolaşan enfekteleri durduramazdınız. Her sokağa çıkma yasağını çiğneyen ve başkaldırı yapmak isteyen insan, kendi sonunu ara sokaklardan gelen çığlık sesleriyle buluyordu.

Kimilerine göre Los Santos halkı kaderine terk edildi, kimilerine göre ise “yaşayan herkes” kurtarıldı. Karantina protokolünde işler pek iyi gitmedi. Sokaklarda her gün daha fazla enfekte görülmeye başlandı. Yetkililer gerçekten de durumu kontrol altına almaya çalıştı, ancak bunların hiçbiri yeterli olmadı. Belki de tek çare Los Santos’u yeryüzünden silmekti.

Şehrin çevresi kapatıldı, bütün şehirlerarası otoyollar kapandı. Yetkililer yavaş yavaş ellerini çekiyorlardı. Hâlâ içeride bir yerlerde enfekte olmayan insanlar vardı, ancak bu insanların canları global bir kriz için pek göz önünde bulundurulmuyordu. Tüm ülkeye, yaşayan herkesin kurtarılıp çevre şehirlere gönderildiği hakkında açıklamalar yapmışlardı. Kriz, onlara göre şimdilik kontrol altına alınmıştı.

Hikâyenin başında belirtildiği gibi, gerçekler bu kadar iyi değildi. Belki diğer insanlar için son bölümdü, ama Los Santos’ta hayatta kalanlar için kabus yeni başlıyordu. Dış dünyayla iletişiminiz veya vergilerinizle hayatınızı iyileştiriyormuş gibi gösteren bir devlet yoktu artık.

Hayatta kalan halkın ağzından artık farklı şeyler söyleniyordu. İsterseniz buna yeni bir dönem, Los Santos’un yeni ismi veya hikâyenin adı diyebilirsiniz.

Devlet elini çektikten sonraki ilk kışta en çok insanı öldüren şey enfekteler olmadı. Soğuk oldu, kirli su oldu, birbirine güvenmeyen insanlar oldu. Şehirde kalanlar küçük gruplara bölündü; her grup kendi duvarını ördü, kendi kuralını koydu ve çoğu ikinci kışı göremedi. Bugün adı bile hatırlanmayan yerleşimler var — haritada bir işaret, bir yangın izi, bir avlu dolusu boş konserve kutusu.

Ayakta kalan tek yer Zaha oldu. Zaha bir plan değildi; bir avuç insanın doğru zamanda doğru duvarı seçmesiydi. Silah kullanmayı bilenler yolları temizledi, ilaç bulanlar yaralıları tuttu, geri kalan herkes yıkıntıdan taş taşıdı. Protector’lar ile Medic’ler arasındaki anlaşma o kışta yapıldı: biri koruyacaktı, diğeri yaşatacaktı. Bugün ayakta olan düzenin tamamı hâlâ bu iki cümleye dayanıyor.

Zaha’yı ayakta tutan adamın adı Drayvon Cross. Eski bir asker; otoritenin boş bırakılmasının ne demek olduğunu çöküşün ilk günlerinde görmüş biri. Halka verdiği tek söz on yıl boyunca hiç değişmedi: kimse yalnız ölmeyecek. Bu sözü tuttu da — kötü haberi hep kendi verdi, kapıya hep kendi gitti, kaybettiği herkesin adını hatırladı. Zaha’da Cross’u sevmeyen çok insan var; ona güvenmeyen neredeyse yok.

İkinci yılın ortasında gökten kutular düşmeye başladı. Kimse kimin attığını bilmiyordu. İçinden ilaç çıktı, konserve çıktı, bazen mermi çıktı. Şehirde iki tür insan vardı: bunu bir mucize sayanlar ve birilerinin hâlâ yukarıda olduğunu düşünüp ürkenler. İkisi de haklıydı; kimse hangisinin ne kadar haklı olduğunu bilmiyordu.

Telsizler on yıl boyunca boş konuştu. Her gece birileri yardım çağırdı, hiçbir gece cevap gelmedi. Bir süre sonra insanlar cevap beklemeyi bıraktı ve telsizi yalnızca birbirlerini duymak için açık tutmaya başladı. Sektörün en çok duyulan sesi, kimsenin cevaplamadığı kendi sesiydi.

Ve insanlar kayboldu. Enfekteye gitmediği kesin olan, kavgaya karışmamış, borcu olmayan insanlar. Zaha’nın defterinde bunların karşısına ne ölüm yazıldı ne ayrılış — yalnızca boşluk kaldı. On yılda o boşluklar birikti. Kimse yüksek sesle saymadı ama herkesin aklında bir sayı vardı.

Onuncu yılın sonunda bir şeyler değişmeye başladı. Kuzeyde kimsenin gitmediği bir yer konuşuluyor. Kutuların düştüğü günler fazla düzenli görünüyor. Kaybolanların sayısı artık gizlenemeyecek kadar çok. Hikâyenin buradan sonrası henüz yazılmadı — çünkü onu yazacak olan sensin.